มีใครบางคนเคยบอกเอาไว้...
ว่าความรักก็คือการมีใครสักคนที่ทำให้เรายิ้มได้เมื่อคิดถึง..
ใครสักคนที่เปลี่ยนเวลาแห่งความเศร้าให้กลายเป็นนาทีแห่งความสุข..
ใครสักคนที่อยากจะยืนเคียงข้าง...
ใครสักคนที่อยากจะให้เขาโอบกอดเราไว้ตลอดไป...

แต่หากความรักคือใครคนนั้นจริง...ผมคงเป็นหนึ่งคนที่เสียน้ำตาให้กับคำว่า ความรัก


The painful breath -- Leeteuk's Part


ซ่า ซ่า

บนถนนสายหลักเคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนกลับดูว่างเปล่า... เมื่อสายฝนโปรยปรายลงมาจากบนฟ้าสีครามยามอาทิตย์ใกล้ลับหาย ชายผู้หนึ่งยืนท่ามกลางสายฝนนั้นเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า...หยดน้ำตกกระทบลงบนใบหน้าสวย ...นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่มักจะทอประกายร่าเริงสดใสอยู่เสมอ..กลับดูหม่นหมองไปถนัดตา...

ยากที่จะรู้ได้ว่า..น้ำใสๆที่ไหลอาบแก้มขาวเนียนนั้นมาจากบนฟ้า...หรือจากนัยน์ตาคู่สวยนั้นกันแน่..



ภาพชายคนหนึ่งกำลังประคองใบหน้ากลมมนน่ารักของเด็กสาวให้เงยขึ้นมาสบตาและบรรจงมอบสัมผัสอ่อนโยนลงบนริมฝีปากสวย นัยน์ตาคมถูกซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกตาซึ่งปิดสนิท.. ภาพการกระทำซึ่งจองซูเห็นมาหลายต่อหลายครั้ง.. แต่ละครั้งใช่ว่าคู่ควงจะเป็นคนเดิม.. เพียงแต่ชายคนนั้นก็บอกเขาทุกครั้งเช่นกันว่ามันเป็นแค่การ เล่น

น่าแปลก...ทั้งที่วิ่งมาตั้งไกลแล้วแท้ๆ..แต่ทำไมยังเห็นชัดเหมือนมันอยู่ตรงหน้ากันนะ?

ออกไปจากความคิดฉันสักทีสิ...

ออกไปนะ...

ออกไป...

สายตาเริ่มพร่ามัวเพราะหยาดน้ำรินไหลไม่ขาดสาย ...ในใจพลันนึกถึงสัมผัสของมืออุ่นหนาโอบประคองใครคนอื่น หากเขาทำได้เพียงมองมันอยู่ห่างๆ.....อ้อมกอดนั้น ไม่ว่าอยู่ใกล้กันแค่ไหนหรือสนิทกันมากเพียงใด

...มันก็เป็นแค่อ้อมกอดซึ่งไม่มีวันที่เขาจะได้ครอบครอง...


เสียงหอบหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ...แม้ลมหายใจเข้าออกจะเสียดแทงบาดลึกลงไปถึงกลางใจ เจ็บเสียจนรู้สึกว่าหัวใจดวงนี้มันโดนบีบคั้นอยู่ลึกๆ ทรมานเสียจนไม่อยากหายใจต่อไป..

ทว่าไม่ใช่เหตุผลใดเลยที่ลมหายใจอันเจ็บปวดนี้ยังคงอยู่
..หากเพียงเพราะทุกลมหายใจ..มันมีแค่ชื่อของนายเพียงคนเดียว...คิมยองอุน..



ฝนยังตกหนักอย่างต่อเนื่อง...ผมสีน้ำตาลทองเปียกชุ่มลู่ลงแนบใบหน้า ทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ได้เหมาะกับอากาศหนาวเย็นเช่นนี้เลยแท้ๆ..แต่ร่างบางก็ยังคงก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างไม่สนใจราวไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสายฝนเย็นเฉียบซึ่งกำลังเทลงมา น่ากลัวว่าเจ้าตัวดูจะไร้สติรับรู้ว่าเท้าของเขาจะนำไปยังที่ใด

...ไหลอยู่ได้ ไอ้น้ำตาบ้าๆนี่....

ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงร้องไห้ง่ายอย่างนี้นะ?...

ใช่สิ..เหมือนยองอุนว่าไม่มีผิด...

เขามันขี้แง...

...เพราะเป็นคนอ่อนแอ...นายถึงได้ไม่สนใจ....

...ใช่ไหมยองอุน?....



กึก
กึก

เสียงฝีเท้าสุดท้ายของจองซูหยุดลง ทว่าราวเสียงสะท้อน..กลับมีเสียงหยุดกึกเช่นเดียวกันดังจากเบื้องหลังของเขาห่างออกไปเพียงเล็กน้อย ร่างบางค่อยๆหันไปมองรอบๆ

....นี่เขากลับมาที่คอนโดทำไมนะ?....

พลันสายตาเหลือบมองไปยังที่มาของเสียงเมื่อครู่ก็พบเงาหนึ่งไหววูบอยู่หลังมุมกำแพง...เพียงแค่มองผ่านเท่านั้น..ริมฝีปากก็เอ่ยชื่อออกมาอย่างแผ่วเบา

"ยองอุน..." ร่างเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกค่อยๆเดินออกมา

"รู้ด้วยเหรอว่าเป็นผม" ยองอุนเอ่ยถามยิ้มๆ

...ต่อให้มองผ่านนายตอนอยู่ไกลไปร้อยเมตรก็ยังรู้ด้วยซ้ำ... คำตอบดังก้องอยู่ในใจของร่างบาง หากเจ้าตัวต้องข่มใจไว้ไม่ให้หลุดปากออกไป.. จองซูเพ่งพิศร่างหนาตรงหน้าที่สภาพเปียกชุ่มไปด้วยฝนไม่ต่างจากตัวเขาเองพลางทำหน้านิ่ว

"ตากฝนทำไม?" เสียงหวานถามขึ้นทันทีโดยไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย

"วิ่งตามฮยองมา.." ยองอุนตอบพลางยิ้มกว้าง

"วิ่งตามมาทำไม ถ้านายไม่สบายไปจะทำยังไง" จองซูตอบกลับไป

...ทั้งที่ระวังคำพูดแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังหลุดปากไปแสดงความเป็นห่วงมันจนได้สิ...

"แต่ผมอยากรู้นี่ว่าฮยองจะไปไหน"

"นายมายุ่งอะไรเรื่องของฉัน" นัยน์ตาน้ำตาลเข้มของจองซูมองตรงไปยังชายเบื้องหน้าซึ่งจ้องกลับอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย

"ฮยอง...."

"อะไรล่ะ "

"ร้องไห้มา...ใช่ไหม?" แค่เพียงเสียงนุ่มๆเอ่ยออกมาไม่กี่คำทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือกเพราะคำพูดราวกับคนพูดมานั่งอยู่กลางใจ...ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ว่าผู้หญิงกี่รายต่อกี่รายก็พากันตกหลุมรักของไอ้คนตรงหน้า..

"ฉัน..เปล่า.." จองซูหลุบตาต่ำลง...แม้รู้ว่าคำโกหกไม่ได้ผล..แต่ยังพูดออกไป...

"อย่ามาโกหกผมนะ" ยองอุนตอบกลับทันที พร้อมก้าวเท้าฉับๆตรงมาหาจองซู...รู้อยู่แก่ใจว่าต้องตอบกลับมาอย่างนั้น...ตอบกลับมาอย่างที่ไม่ต้องการให้เขาเป็นห่วงเป็นใย...

มือของยองอุนเชยคางจองซูให้เงยขึ้นสบตา เป็นเหมือนเขาคิดไม่ผิด...จองซูร้องไห้มาจริงๆ....นิ้วมืออุ่นๆค่อยๆไล้ไปตามขอบตาบวมแดง สัมผัสอันอ่อนโยนของยองอุนนั้นทำเอาจองซูลืมตัวหลับตาพริ้ม เสียงหัวใจของคนลืมตัวก็เต้นถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ

...ลืมไปจริงๆ..

...ลืมไปว่าสัมผัสของคนตรงหน้าไม่ได้มีไว้เพื่อเขา...


"ฮยอง..."

จองซูสะดุ้งน้อยๆกับเสียงกระซิบเรียกให้ตื่นจากภวังค์...ตื่นจากความฝันลมๆแล้งๆที่ใจมันไม่รู้จักห้ามใจ...ตื่นเพื่อมาเผชิญกับความจริงตรงหน้า...

ใบหน้าของยองอุนอยู่ใกล้เพียงลมหายใจสามารถสัมผัส..แต่เมื่อภาพเหตุการณ์เดิมปรากฏขึ้นอีกครั้งในห้วงความคิด..เร็วเท่ากัน..จองซูผลักยองอุนให้ถอยห่างออกไป

เพียะ!

เสียงฝ่ามือของจองซูตบเข้าที่หน้าของยองอุน..

"จะทำอะไรน่ะ ปากเอ่ยถามออกไปอย่างใจคิด ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ ไม่ใช่เด็กพวกนั้นที่นายจะจีบแล้วทิ้งไปวันๆ จะทำอะไรก็หัดคิดซะบ้าง"

...... เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจเท่านั้นเป็นคำตอบ..

จองซูตัดสินใจหันหลังกลับแล้วเดินเข้าห้องไป..

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องนอนดังโครมใหญ่ ทิ้งให้ยองอุนยืนเคว้งอยู่หน้าห้องคนเดียว...

จองซูโกรธ...

ทั้งโกรธที่ยองอุนเห็นเขาเป็นเหมือนผู้หญิงพวกนั้น...เห็นเขาใจง่ายขนาดนั้นหรือไง ถ้ายอมเล่นด้วยเสียหน่อยแล้วจะทำอะไรกับเขาก็ได้อย่างนั้นเหรอ...

ทั้งโกรธตัวเองที่เตือนกี่ครั้งหัวใจมันก็ไม่รู้จักจำ กี่ครั้งที่ต้องเจ็บปวดเพราะยองอุน กี่พันหยดน้ำตาที่เสียไปเพื่อคนเพียงคนเดียว กี่ครั้งที่ต้องผิดหวังเมื่อคิดว่า..แค่ได้อยู่ใกล้ๆก็มีความสุข..

เพราะหัวใจดวงนี้มันโลภมาก..ไม่เคยพอ...
แค่ยองอุนทำดีเข้าหน่อยก็ยิ่งอยากจะอยู่ใกล้ๆต่อไปเรื่อยๆ ...
ได้รอยยิ้มจากยองอุนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอยากให้ตนเป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับ .....
ยิ่งเห็นสายตาอ่อนโยนของยองอุนมองมาเวลาเขาไม่สบาย..ก็ยิ่งอยากจะให้สายตาแบบนั้นมองเพียงแค่เขาคนเดียว จากที่เคยคิดว่า แคนี้ก็พอแล้ว หัวใจกลับต้องทรมานขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้สัมผัสความจริงว่า

สายตาของคิมยองอุนนั้นไม่เคยเลยที่จะมีภาพของจองซู...

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง...ไหล่และแผ่นหลังสั่นน้อยๆไปตามแรงสะอึกสะอื้นไห้ น้ำตาที่คิดว่าไม่น่าจะหลงเหลือกลับรินไหลอย่างไม่ขาดสาย.. เบาะนิ่มๆเริ่มชื้นไปด้วยน้ำจากเสื้อผ้าของจองซูซึ่งยังคงไม่ได้เปลี่ยน..พร้อมกับที่เจ้าของเตียงค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทรา...

มีใครบางคนเคยบอกไว้ว่า..ความโกรธนั้นมักจะบังตาใครต่อใครได้ง่ายเสมอ...บางทีความโกรธของจองซูอาจจะทำให้มองไม่เห็นสายตาเศร้าๆของคนไม่รู้จักคิดที่ได้เพียงมองตามร่างบางหายเข้าห้องไป...

หรือแม้แต่มองไม่เห็นหยาดน้ำใสที่ไหลรินจากดวงตาของชายที่ชื่อว่าคิมยองอุน


****







หากคุณมีใครสักคนผ่านเข้ามาในชีวิต..
ใครสักคนเพียงคนเดียวที่คุณรัก..
คนเดียวซึ่งคุณจะยิ้มและหัวเราะไปพร้อมกัน..
หรือแม้แต่ร้องไห้พร้อมกับเขา...
คนเดียวที่คุณอยากยืนเคียงข้างและโอบกอดเขาไว้ตลอดไป..

ผมเพียงต้องการแค่..ให้ใครเพียงคนเดียวคนนั้น..หันมามองผมบ้าง..เท่านั้นเอง...



Hyung, I'm sorry -- Kangin's Part



แฮ่ก แฮ่ก..

ผมหอบหายใจจนตัวโยน...หลังจากวิ่งตามเงาไวๆของใครบางคนที่คุ้นตาเหลือเกิน...คุ้นเสียจนผมนึกกลัว..

ให้ตายเถอะ! ทำไมต้องเป็นตอนนั้นด้วยนะ ..ถ้าเงานั้นเป็นของฮยองจริงๆ ผมจะทำไงยังดี...

ฮยองไม่ชอบให้ผมคบผู้หญิงไม่เลือกหน้า..ผมรู้ดี.. แต่ยังทำให้หัวหน้าวงที่ผมนับถือเป็นพี่ชายคนนี้ผิดหวังอยู่เรื่อย..

ฮยอง..อย่าเข้าใจผมผิดเลยนะ ฮยอง..ผมขอโทษ....ขอโทษ...ในใจผมเฝ้าแต่คิดโทษตัวเองขณะออกวิ่งต่อไป

ผมเคยบอกฮยองแล้วใช่ไหม...ฮยองอาจจะคิดว่าผมเจ้าชู้..ควงผู้หญิงไม่เลือกหน้า...ผมยอมรับทุกอย่าง..แต่ผมไม่เคยคิดรักใครจริงจังเลย..ไม่เคยเลยจริงๆ..

ผมขอโทษนะฮยอง ฮยองจะต่อว่าผมยังไงก็ได้ ผมรู้ว่าฮยองไม่ชอบให้ผมเป็นอย่างนี้..แต่ผมก็ทำให้ฮยองผิดหวังบ่อยๆ ฮยองเลยต้องร้องไห้เพราะผม..

หัวใจของผมเต้นแรงอย่างดีใจเมื่อได้เห็นร่างที่วิ่งตามมานาน..ทว่าร่างบางกำลังยืนนิ่งแหงนใบหน้าขึ้นมองฟ้า ทันทีที่เห็นภาพนั้น...ผมรู้อยู่เต็มอกว่าฮยองกำลังร้องไห้..แต่ตัวผมไม่อาจทำอะไรได้เลย... ทำไมกันนะ? ผมถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในหัวใจอย่างนี้...

ให้ตายสิ ผมไม่ชอบน้ำตาของฮยองเลยจริงๆ


ผมตัดสินใจเดินตามต่อไปเงียบๆ เป็นเวลานานพอสมควรแต่ฮยองยังไม่มีทีท่าแน่ชัดในจุดหมายที่จะไป..สายฝนยังคงโปรยปรายต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเช่นกัน..ลมหนาวพัดผ่านร่างหนาของผมไป ..ทั้งที่ผมอยู่ในสภาพเปียกปอนไม่แพ้ฮยองเลย..ทว่าผมกลับคิดห่วงเพียงคนข้างหน้าเท่านั้น..

..โธ่โว้ย! ใครปล่อยให้ฮยองใส่ชุดนั้นออกมาเดินกลางฝนอย่างนี้วะ!! ถ้าไม่สบายไปจะเป็นยังไงเนี่ย..

ว่าแต่ฮยองกลับมาที่คอนโดนทำไมกันนะ?..

กึก
กึก

"ยองอุน" ผมสะดุ้งเฮือก...ทั้งที่คิดว่ามุมกำแพงนี้จะทำให้ฮยองไม่เห็นแล้วเสียอีก..ในใจคิดไปพลางก้าวเท้าออกมาหาคนเรียก

"รู้ด้วยเหรอว่าเป็นผม" คำถามถูกผมเอ่ยออกไปแต่ไร้ซึ่งคำตอบ..ทำไมฮยองเงียบล่ะ..โกรธผมใช่ไหม...

"ตากฝนทำไม?" ในใจพลันชื้นขึ้นเมื่อได้ฟังคำถามนั้น..มันแสดงว่าฮยองไม่ได้โกรธผม...แค่นั้นก็ทำให้ผมคนนี้ยิ้มได้แล้วล่ะ..

"วิ่งตามฮยองมา"

"วิ่งตามมาทำไม ถ้านายไม่สบายไปจะทำยังไง"

..ทำไมฮยองทำอะไรไม่ห่วงตัวเองอย่างนั้นนะ? สภาพผมกับฮยองก็ไม่ได้ต่างกันเลยซักนิด..แถมคนที่เป็นหวัดง่ายกว่า ยังไม่ใช่ผมเสียอีก...

"แต่ผมอยากรู้นี่ว่าฮยองจะไปไหน "

"นายมายุ่งอะไรเรื่องของฉัน"

..จะให้ผมพูดออกไปยังไง...จะให้ผมบอกฮยองยังไงว่าผมเป็นห่วงฮยอง..ไม่อยากเห็นฮยองร้องไห้...แต่ว่าดูสิ...ตาของฮยองทั้งบวมทั้งแดงขนาดนั้น..มันเป็นเพราะผมใช่ไหม.... ผมจึงถามออกไปในสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้ว..

"ฮยอง.."

"อะไรล่ะ "

"ร้องไห้มาใช่ไหม?" ผมรู้อีกนั่นแหละ..รู้ว่าฮยองต้องปฏิเสธกลับมา..ถึงอย่างนั้นผมก็จะถาม..ผมจะบอกฮยองว่าผมรู้นะ..ฮยองทำอะไร..ที่ไหน..เมื่อไหร่..ผมรู้ทุกอย่าง..แต่ฮยองต่างหากที่ไม่เคยรู้...

..ไม่เคยรู้เลยว่าคนที่ฮยองคิดว่าเป็นน้องชายคนนี้..ไม่เคยคิดกับฮยองแค่พี่ชายเลยแม้ลมหายใจเดียว...

"ฉันเปล่า"

"อย่ามาโกหกผมนะ" ว่าแล้วผมก็ก้าวตรงไปหาฮยองทันที...ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร..ถึงสมองสั่งให้ตัวเองหยุดเดิน..แต่หัวใจของผมมันไม่รับฟัง...

มือของผมบรรจงสัมผัสใบหน้าของฮยองอย่างแผ่วเบา ..รู้สึกผิดขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสความจริงว่าขอบตาของฮยองต้องบวมแดงเพราะผม..

ฮยองหลับตาพริ้ม...หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ...เมื่อใบหน้าของฮยองอยู่ใกล้เพียงแค่นี้...ฮยองรู้ตัวบ้างไหมว่าที่ฮยองทำอย่างนี้มันยิ่งทำให้ผมห้ามใจต่อไปไม่ไหว..ผมกำลังจะพ่ายแพ้ต่อหัวใจของตัวเองอีกครั้ง

"..ฮยอง"

เสียงของผมช่างแผ่วเบาราวกระซิบ ทว่าประโยคหลังกลับอธิษฐานอยู่เพียงแค่ในใจ

....อย่าโกรธผมเลยนะ....

แต่พระเจ้ากลับหันหลังให้ผม..ฮยองตบหน้าผมเข้าเต็มแรง...ถึงอย่างนั้นความเจ็บชาตรงใบหน้ามันเทียบไม่ได้เลยแม้สักนิดกับที่เจ็บแปลบอยู่ในอก...

"จะทำอะไรน่ะ ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ ไม่ใช่เด็กพวกนั้นที่นายจะจีบแล้วทิ้งไปวันๆ จะทำอะไรก็หัดคิดซะบ้าง"

ผมจึงได้แต่นิ่งเงียบเมื่อถูกฮยองโกรธ..ทั้งที่อยากตะโกนออกไปใจแทบขาดว่าผมไม่ได้รักเด็กพวกนั้น..ฮยองได้ยินไหม...ผมรักฮยองคนเดียว...

ใช่ว่าผมไม่เคยคิดตัดใจจากฮยอง....ไม่..ไม่ใช่..แค่หนึ่งหรือสองครั้ง...หากเป็นร้อยพันครั้งที่ผมพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่า...ผมไม่กล้ากอดฮยอง..ไม่กล้าเช็ดน้ำตา...จึงได้แต่เล่นกับฮยองไปวันๆ ให้ฮยองหัวเราะได้ผมก็มีความสุขแย่แล้ว..

...จะให้ผมทำยังไง?....เมื่อสายตาของผมจ้องมองเพียงฮยองคนนี้...
จะให้ผมทำยังไงเมื่อฮยองบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ผมรู้อยู่เต็มอกว่าคนตรงหน้าอยากร้องไห้...
จะให้ผมทำยังไงเมื่อทุกครั้งที่ฮยองเสียน้ำตา ผมต้องห่วงแทบตายว่ารอยยิ้มสดใสนั้นอาจหายไป.

คำว่า ฮยอง ถูกหยิบมาใช้เป็นสรรพนามเรียกแทนชื่อ..ก็เป็นแค่เครื่องมือตอกย้ำให้หัวใจตัวเองมันรู้ มันคิดได้ซักทีว่าคนตรงหน้า..เป็นพี่ชาย..

ปัง!

เสียงกระแทกประตูปิดโครมราวกระแทกซ้ำเข้าไปในหัวใจของผมที่ยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบ..ห่วงว่าคนเดินหายเข้าห้องไปจะนอนร้องไห้...หรือไม่สบายไปเสีย..ทั้งหมดนี้เพราะผมคนเดียว..ใช่ไหม..

แล้วน้ำตาซึ่งผมพยายามกลั้นเอาไว้ตลอดก็ไหลลงมาจนได้....



*****






เพราะรักจึงได้ออกห่าง
และเพราะรักจึงได้ไม่สนใจ
แต่หากเราคือใครสักคนของกันและกัน...แล้วเราจะรักกันไม่ได้เชียวหรือ?



Forever with you -- together part


เสียงประตูเปิดเบาๆพร้อมกับร่างหนาก้าวเข้ามาในห้อง สายตาสะดุดหยุดลงทันทีตรงร่างบางซึ่งนอนอยู่บนเตียง ยองอุนค่อยๆก้าวเข้าไปหาแล้วนั่งลงบนขอบเตียง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปัดผมสีน้ำตาลทองที่เริ่มจะแห้งแล้วให้พ้นใบหน้าหวาน.. ทว่าคราบน้ำตายังคงมีให้เห็นอยู่อย่างชัดเจน..

ยองอุนมองใบหน้ายามหลับตาของจองซูแล้วก็อดไม้ได้ที่จะยิ้มออกมาน้อยๆ ..ร่างที่อยู่ในห้วงนิทราจะรู้บ้างไหมว่ามีใครบางคนแอบมองเขาทุกคืน..

"ยองอุน..." ร่างบางละเมอเพ้อชื่อคนตรงหน้าออกมาอย่างไม่ตั้งใจ.. ยองอุนสะดุดกึก..ค่อยๆโน้มตัวลงไปใกล้ๆริมฝีปากบางที่เวลานี้ดูซีดเซียวเพื่อฟังให้ถนัดขึ้น.. "..าว..หนาว.."

แม้เพียงคำเดียวก็ทำเอายองอุนสะดุดกึกแล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากของจองซูทันที

..ไม่สบายจนได้สิฮยอง..ต้องให้ผมเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ..

โดยไม่รีรอให้พิษไข้ของร่างบางกำเริบหนักไปกว่านี้ ยองอุนลุกขึ้นจากเตียงทันทีแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าที่เปียกจนแห้งของจองซูและเปลี่ยนชุดให้ใหม่โดยเจ้าตัวยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว .. แต่ถ้าตื่นขึ้นมาคงอาละวาดหนักแน่ๆ...

...แต่ถึงอย่างนั้นยองอุนก็ยอม..ก็มันดีกว่าให้ฮยองของเขาไม่สบายหนักไปกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?...

หลังจากที่เช็ดตัวและห่มผ้าให้จองซูแล้ว ยองอุนจึงได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย..ทว่าเมื่อกลับมาก็พบว่าฮยองของเขานอนตัวสั่นเพราะพิษไข้..

"เฮ้ย ฮยอง!" เขาตกใจไม่น้อย..อันจะพาจองซูไปหาหมอเวลานี้ก็ไม่แน่ว่าเจ้าตัวจะยอมไปกับเขา.ยองอุนจึงตัดสินใจเดินไปที่เตียงซึ่งจองซูนอนอยู่ ล้มตัวลงนอนข้างๆร่างบางและโอบกอดเอาไว้อย่างแผ่วเบา..ให้ความอบอุ่นถ่ายทอดสู่คนในอ้อมกอด..จากหัวใจ..สู่หัวใจ..

แต่แล้วยองอุนก็อดแปลกใจไม่ได้เมื่อฮยองของเขาพลิกตัวเข้ามาหา..และซุกใบหน้าลงในอ้อมอกราวโหยหาความอบอุ่นเช่นนี้มานานแสนนาน...เมื่อใบหน้าหวานคลี่รอยยิ้มน้อยๆออกมา.. แล้วร่างหนาที่โอบกอดอยู่มีหรือจะซ่อนรอยยิ้มต่อไปไว้ได้...

กระทั่งหยาดฝนซึ่งโปรยปรายลงมาไม่ขาด..ก็เป็นดั่งสายฝนที่นำความชุ่มชื้นมาสู่หัวใจที่เคยแห้งผาก.. แม้ว่ายังไม่ได้เอ่ยคำรักให้แก่กัน..แต่เวลานี้..ความสบายใจและความอบอุ่น..ได้แผ่ปกคลุมหัวใจทั้งสองดวงที่เต้นไปในจังหวะเดียวกัน..ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันได้แล้วว่า..วันรุ่งขึ้นที่จะมาถึง..จะเป็นรุ่นอรุณที่งดงามยิ่งกว่าวันไหนๆที่ผ่านมา..



เมื่อแสงแรกของวันใหม่ฉายขึ้นตรงขอบฟ้า..

ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยอยู่ในอ้อมกอดและค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อพบนัยน์ตาคมที่เปิดรออยู่แล้ว อันที่จริงแล้วยองอุนแทบไม่ได้นอน...เขาก็แค่อยากมองใบหน้าของจองซูให้เนิ่นนานเท่าที่จะทำได้..เพียงว่าเมื่อร่างในอ้อมกอดตื่นขึ้นมาแล้ว..เขาอาจไม่ได้มองมันใกล้ๆอย่างนี้อีก...

จองซูมองนัยน์ตาคู่คมตรงหน้าอย่างพิจารณาแล้วก็ต้องขยี้ตาตัวเองอีกครั้ง..ด้วยไม่อาจแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงฝันไปหรือเปล่า....นานมาแล้วที่เขาเฝ้าฝันว่าจะได้ตื่นมาเห็นภาพเช่นนี้ทุกวัน...มียองอุนนอนอยู่ข้างกาย..มีสายตาอย่างนี้มองมายังเขา..มีอ้อมกอดซึ่งเต็มใจโอบรับเขาเอาไว้...

..อยากให้เวลาหยุดเดินจริงๆ...

ถึงแม้จะเคยโกรธหรือต่อว่าคนตรงหน้าสารพัด..ซ้ำยังตบหน้าเข้าเสียเต็มแรง..แต่กลับต้องใจอ่อนเมื่อเจอสายตาแบบนี้เข้าทุกทีเลยสิ..

ทว่าเมื่อกระพริบตาอีกครั้งจึงรู้สึกตน..มือเรียวพยายามผลักไสอ้อมกอดออกไปอย่างตัดใจ..หากเจ้าของมันกลับไม่เห็นด้วย..ซ้ำยังโอบแน่นขึ้นอีก..ราวกลัวร่างบางจะหายจากไป..

"ยองอุน ปล่อย.." จองซูขืนตัวไว้ หากนิ้วชี้ของยองอุนนาบลงบนริมฝีปากบางเสียก่อนอย่างจะบอกให้เงียบ

"ฮยอง.." เสียงอ้อนๆของยองอุนเอ่ย "ผม..ขอกอดฮยองแบบนี้อีกซักพักไม่ได้เหรอ.."

เพียงแค่นั้น..แต่กลับทำลายทิฐิความโกรธและความรู้สึกต่อต้านทุกอย่างที่จองซูมีได้อย่างราบคาบ..ร่างบางพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง..ทั้งพ่ายแพ้ต่อหัวใจคนตรงหน้า..เวลานี้..ขอเพียงนายอยู่ตรงนี้..กอดฉันเอาไว้..พูดกับฉัน..มองมาที่ฉัน...ถึงจะเป็นความรักแบบไหน..ฉันก็ไม่สนใจอีกแล้ว..

"ถ้าผมไม่พูดออกไปวันนี้...ผมอาจจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วนะฮยอง" ประโยคของยองอุนเรียกให้จองซูตั้งใจฟัง...หัวใจของคนทั้งคู่เต้นแรงขึ้น...ราวกับมีสัญญาณประหลาดสื่อถึงกันว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป..นัยน์ตาของจองซูพราวระยับด้วยความหวัง..หวังเพียงว่าสิ่งที่จะได้ยิน..คงทำให้เกิดรอยยิ้มของคนสองคน..ไม่ใช่หยาดน้ำตาอย่างที่แล้วมา....

แม้ยองอุนก็ไม่ได้ต่าง..เขาหวังเพียงแต่ให้คนตรงหน้ารู้สึกอย่างเดียวกับเขา...หวังว่าเมื่อพูดออกไปแล้ว..รอยยิ้มสดใสของจองซูจะไม่เลือนหายไป..

ยองอุนขยับเข้าไปใกล้ร่างบางอีกเล็กน้อย..มอบสัมผัสอบอุ่นลงบนหน้าผากมน..จองซูหลับตาพริ้มเพื่อรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ..พลันเสียงกระซิบก็ดังขึ้นในโสตประสาท..

"ผมรักฮยองนะ.. "



"ยองอุน..ขอบใจนะ..."

"ฮยองก็รักผมใช่มั้ยล่ะ" ยองอุนถามพลางยิ้มเผล่ จนจองซูหน้าแดงระเรื่อ

...... เมื่อเงียบไปเสียนานจนทำเอายองอุนหน้าสลดลง..ร่างบางจึงได้ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยทั้งกลั้วหัวเราะ

"แน่นอน..ก็ต้องรักอยู่แล้วสิ ..ไอ้หมีหน้าม่อ"

แม้ว่าคำบอกรักจะดูไม่สวยหรู..หากเพียงแค่นั้นก็ทำเอาคนบางคนเก็บไปนอนหลับฝันดีได้อีกหลายวันทีเดียว...


เมื่อใครสักคนคนนั้นเปิดโอกาสให้กันและกัน หัวใจสองดวง...ก็สามารถจะรวมเป็นหนึ่งได้..เพียงแค่เอ่ยออกไปให้รู้ว่า...รัก...







,,,,มุมส่งท้าย,,,

รักษาสุขภาพนะค๊าบบบ ^^

คังทึกจงเจริญ >[]<